Luna di jornu
Dunca ca lu sapiti chi vi cuntu?
Nu jornu ca era pi li fatti mei
sinteva un paru d’occhi supra ’i mia
talìu di latu di darreri e avanti
ma a nuddu vitti, allura cu talia?
All’urtimu mi vinni la pinzata
ora taliu pi supra cu lu sapi
ca è propriu chidda la giusta rittura
di unn’è ca m’arrivava ’a taliatura?
Di cu putivanu essiri ddi occhi
nun c’era nuddu nta li finistruna
e mancu di nna l’astrachi affacciati.
Mi vaju pi jisari ancora l’occhi
ti vidu cchiù dda ncapu chi passìa
’na fàuci nto menzu d’’a chiarìa
pareva un spirdu chinu di malìa.
Ma cu ci avia pinzatu prima ’i tannu
ca tu la gran riggina di la sira
dda ncapu tampasiavi puru ’i jornu
supra ’i nuatri ca to facci ’i cira.
Mentri c’è lustru nuddu ti ’ncinzìa
pigghiàti sunnu tutti ’i fricareddu
nuddu jisa l’occhi nuddu penza a tia
e tu jochi chi negghi ammucciarèddu.
Ma comu codda ’u suli cancia ’a scena
di ’na cumparsa di picca ’mpurtanza
tu ti stracanci e ’u cori s’allièna
cu tutti ’i nnamurati fai alliànza.
Sìriu ca è sempri ’a prima a lu to
çiancu
di essiri to amica si nni prija
’nsemmula a tia s’adduma e teni bancu
ti veni o latu ’aricchi e ciuciulìa.
Sutta di la chiarìa di lu to ’ncantu
quanti vasati e duci palori
carizzi dati senza nuddu affruntu
Luna tu si ’a patruna ’i tutti ’i
cori.
Indietro
Copyright ©2005
Vincenzo Aiello Tutti i diritti riservati.